РефератыҚазақша
Ана туралы өлең
≈ 1 мин чтения
Сәттерімнен безінгенде бағы кем,
Сенің күлкің жаныма ем.
Жанарыңнан төгілетін шуақты,
Іздеп келем бәрінен.
Періқала батырғанда тырнағын,
Жалғыз гүлге ұқсап кетем құмдағы.
Сенен, Ана, әлемдегі ең ұлы,
ең әдемі Әуенді алғаш тыңдадым.
Жүйрікжылдар берсін бе өз кезегін,
Ұсынып тұр тағы, міне, көземұң.
Мінезінен қалды ма деп опық жеп,
Мені ойлап отырсың ғой, сеземін.
Қолын бұлғап кетседағы бала күн,
Шырқаудан еш жалықпаймын Арәнін!
Өзің жайлы өлмес дастан бастап ап,
Сіңіп кеттім күйбеңіне қаланың…